Een boek over eetstoornissen

Posted by:

3-3-2014

Min of meerNog een paar maanden en dan verschijnt mijn nieuwe roman: Min of Meer. Het boek gaat over eetstoornissen. Nu hoor ik je denken: niet wéér een boek over een vrouw die te weinig eet en daardoor met zichzelf in de knoop komt…

Anders

Het kan ook anders. In Min of Meer maken we kennis met Tobias. Tobias is een man met anorexia en niemand mag het weten. Hij weet namelijk maar al te goed dat de eetstoornis niet bepaald… mannelijk is. En dan ontmoet hij Donna, die eveneens verkeerd met eten omgaat. Alleen is zij juist veel te zwaar en kan ze niet ophouden met eten.

Het idee

Het idee voor dit boek kreeg ik vorig jaar, tijdens een schrijfweek in Frankrijk. Micha Meinderts heeft me met bepaalde aspecten van het verhaal een handje geholpen. En binnenkort kunnen jullie eindelijk zien wat ik van deze roman heb gemaakt. Het is nog niet helemaal af, dus ik moet nog hard aan het werk!

Klein fragment

Hier volgt alvast een klein fragment uit het boek. Wat vinden jullie ervan? Zijn jullie nieuwsgierig naar dit boek?

 

 

“Heeft u nog vragen over de medicatie?”

Ik schud mijn hoofd. “Nee, ik lees de bijsluiter wel.” Was dat te opvallend?

Het vrouwtje achter de kassa glimlacht en noemt het bedrag dat ik moet betalen. Ik doe mijn pinpas in het apparaat en haal opgelucht adem als ik de bon in mijn hand geduwd krijg. Nee, ik hoef geen bonnetje. Op de weg naar buiten doe ik mijn gekochte spullen in mijn rugzak en kijk nog één keer vluchtig achterom.

Ergens ben ik bang dat er elk moment iemand achter me aan komt en vraagt: ‘Zeg meneer, wat was u van plan met die laxeerpillen?’

Met een knalrood hoofd zou ik dan een smoes moeten bedenken en natuurlijk is dan het meteen duidelijk waarom ik hier werkelijk in de winkel loop. Er gebeurt niets. Niemand komt me achterna. De jonge meiden die in de drogisterij werken zijn niet geïnteresseerd in het ‘waarom’. Zolang er maar iets verkocht wordt, is de baas tevreden en krijgen zij netjes hun loon.

Toch heb ik mijn maatregelen genomen. Ik ben niet in het centrum van Arnhem, waar ik zelf woon, maar heb de trein gepakt naar Nijmegen. Het is maar een klein stukje rijden, maar de kans om bekenden tegen te komen is een stuk minder groot. Ik heb vandaag ongeveer vier verschillende drogisterijen bezocht. Overal heb ik laxeermiddelen gekocht. Dan kan ik tenminste weer even vooruit. Ook heb ik niet alleen laxeermiddelen gekocht, maar altijd iets erbij. Bij de laatste winkel heb ik bijvoorbeeld ook een fles Axe deodorant gegeven. Volgens de reclames word je een echte vrouwenmagneet wanneer je Axe hebt. Helaas merk ik daar al jaren niks van. De vrouwen worden niet bepaald wam van me.

Mijn rugzak zit vol met nutteloze dingen. In één van de winkels kocht ik een make-upsetje. Waar was ik met mijn gedachten? Aan wie moet ik dat geven? Mijn moeder draagt nooit make-up, een zus heb ik niet en verder heb ik eigenlijk ook geen contact met vrouwen.

Zuchtend loop ik terug richting het station. Het is langer lopen dan ik had gedacht. In Nijmegen ben je niet direct van het centrum naar het station. Ik knik even naar een vrouw die ik tegenkom, maar krijg geen reactie. Dat had ik ook niet verwacht. Misschien probeer ik het ook wel veel te hard.

‘Tobias,’ zegt mijn beste vriend Justin regelmatig. ‘Je moet niet zoeken naar een vrouw, je loopt er vanzelf tegenaan.’ Hij heeft makkelijk praten, hij heeft al vijf jaar een vriendin.

0

Add a Comment