Tatoeages antisociaal?

Posted by:

15-9-2014

Op mijn Facebook-timeline zag ik meermaals de column verschijnen die Reneé Braams schreef over tatoeages voor de Volkskrant. Nu heb ik zelf een aantal tattoo’s en dus ik was ik nieuwsgierig naar deze column.

Column van Renée Braams

Mocht je de column van Renée Braams hebben gemist, dan kun je deze hier lezen. In haar column vertelt ze dat ze mensen met tatoeages ziet als iemand die overal lak aan heeft en er vooral op uit is om anderen af te schrikken. Ook geeft ze aan hoe zonde ze het vindt dat mensen bewust kiezen voor de kant van de verliezers.

Tatoeages

Ik heb zelf drie tatoeages en eentje bedekt een groot deel van mijn been en het lijkt me dan ook vanzelfsprekend dat ik het niet helemaal eens ben met de column. Ik zie mezelf niet als iemand die graag anderen wil afschrikken. En nu ik al ruim vijf jaar mijn eigen bedrijf hebt, zie ik mezelf ook niet bepaald als een verliezer.

Vroeger

Vroeger wilde ik wel degelijk mensen afschrikken. In mijn puberteit werd ik ontzettend gepest en ontwikkelde ik een sociale fobie. Ik hoopte met mijn donkere kleding en ineengebogen houding mensen bij me vandaan te houden, omdat ieder contact met onbekenden voor mij een regelrechte hel was. De fobie heb ik overwonnen en ik heb die periode nooit een tattoo laten zetten, dat kwam later pas.

Mijn tatoeages

Om mijn arm staat prikkeldraad getatoeëerd. Dit heb ik om mezelf te herinneren aan de donkere tijden die ik heb gekend. Prikkeldraad houdt mensen op afstand, dat deed ik zelf ook. De tatoeage heb ik nu al ruim elf jaar en ik heb er nog geen moment spijt van. Op mijn been staat een grote quetzal. Een vogel die in Guatemala wordt gezien als het teken van vrijheid, omdat hij sterft als hij gevangen wordt genomen. De quetzal past eveneens bij de sociale fobie die ik heb overwonnen. Door minder angsten te kennen, voel ik me vrijer.

Ben ik antisociaal?

Misschien ben ik soms nog steeds wat angstig, maar ik zou mezelf niet als antisociaal bestempelen. Bijzonder is wel, dat Renée Braams me eveneens niet zou zien als antisociaal. Ik kan me namelijk prima zo kleden, zodat je helemaal niks van mijn tatoeages ziet. Ik kies er vaak voor om ze niet te bedekken, maar als het nodig is, kan dit dus wel. En dat geldt voor heel veel mensen. Zegt het niet meer iets over Braams dat ze de columns van iemand niet meer las, nadat ze ontdekte dat de man getatoeëerd is? Zou Braams een advocaat vertrouwen die netjes in een driedelig pak rondloopt, die een enorme tatoeage op zijn rug heeft? Er zijn veel meer mensen met tatoeages dan je waarschijnlijk zal vermoeden. En de vraag is dan ook: zouden al die mensen hun tattoo’s hebben gezet om anderen af te schrikken?

 

In vrijwel al mijn romans laat ik zien dat je mensen niet moet beoordelen op hun uiterlijk. Bijvoorbeeld het boek Geheime Liefde, waar de hoofdpersoon verliefd wordt op een man met overgewicht, het boek Zoektocht naar het verleden, waarin de hoofdpersoon terugkeert naar de plaats waar ze opgroeide om haar oude Pestkoppen weer te zien en mijn laatste boek Min of Meer, waarin twee mensen verliefd op elkaar worden ondanks hun enorme verschillen. 


1

Comments

  1. Lilly  oktober 3, 2014

    Las het ook, vraag me altijd af of er niet juist wat mis is net de persoon die oordeelt…

    reply

Add a Comment